Elif Naz Özçelik 11A P2
Birey Ve Çağ Bazen “ben kimim?” sorusu kafama öyle bir anda düşüyor ki, dersin ortasında, otobüste camdan dışarı bakarken ya da gecenin bir vakti telefon ekranına boş boş bakarken… Cevap vermek istiyorum ama net bir şey söyleyemiyorum. Çünkü ne zaman kendimi anlatmaya kalksam, işin içine başkaları da giriyor. Ailem, arkadaşlarım, öğretmenlerim, izlediğim videolar, okuduğum yorumlar… Sanki ben tek başıma bir insan değilim de, birçok sesin aynı bedende toplandığı biriyim. Kendi hayatımı yaşadığımı sanıyorum. Ama sonra fark ediyorum ki düşüncelerimin çoğu bana aitmiş gibi görünse de aslında dışarıdan bana sızmış. Mesela bir gün çok umutlu hissediyorum, ertesi gün her şey anlamsız geliyor. Bu kadar hızlı değişmem normal mi diye düşünüyorum. Sonra bakıyorum, etrafımdaki herkes de böyle. Demek ki bu ruh hâli sadece bana özgü değil; yaşadığımız zamanın bize bulaştırdığı bir duygu bu. Bizden sürekli bir şey olmamız bekleniyor. Başarılı, üretken, mutlu, özgüvenli… Ama kimse bu kadar ...